Heilsulindin Grímsey

Ástæða þess að hljótt hefur verið um mig síðustu daga er sú að ég skellti mér í heisulindina mína Grímsey. Var þar frá föstudegi til mánudags.

Það er bara algjör snilld að eiga sér svona heilsulind, stað sem ætlaður er til dekurs og afslöppunar í einu og öllu. Á heilsulindum er ekkert búðarráp, kaffihúsabrölt, eða heilsuspillandi akstur, á heilsulindum losar maður um spennu og slappar af.
Á minni heilsulind í Grímsey snýst lífið fyrst og fremst um vinskap og að taka lífinu með stóískri ró, borða góðan mat, gæða sér góðum bjór og blöndu að hætti innfæddra;)

Einmitt þannig var þessi helgi, ég rétt náði að melta á milli stórmáltíða og glæsisteika, hitti skemmtilegt fólk, keyrði út póstinn, þar sem guttinn á heimilinu hljóp með hann inn í hús ;)
Mestur og bestur tíminn fór í vinkonuspjall og notalegheit ásamt dekri við börnin á heimilinu.
Elskulega Unnur takk fyrir elskulegheit og vináttu þína.

Það sem fullkomnar yndislega helgi eins og þessa, er góð heimkoma.

Það var notalegt að stíga á land eftir sjóveikislausa sjóferð og renna niður á Hauganes til að hitta uppáhalds herramennina mína. Fá svo afganga af sunnudagssteikinni, svona svo ég fái ekki fráhvarfseinkenni eftir matarsvall helgarinnar, enda svo daginn á því að fara í sundleikfimi og teigja þar og sveigja stirðan líkamann.
Koma svo heim í penthásið, planta sér í sófann og kveikja á sjónvarpinu og tölvunni !!!!

Listræna stelpan

Brynja hafði orð á því að í mér væri að finna listamann. Af því tilefni langar mig að deila með ykkur nýjasta verkefninu mínu.
Þannig er mál með vexti að mig langaði að notast við myndvarpa í næsta vinasöng í leikskólanum og varpa upp myndum meðan við syngjum "Rauðhetta litla". Eins og stundum áður þá lá mér á að framkvæma strax þessa hugmynd mína, en því míður voru engar glærur til á leikskólanum þá stundina:( Þá fékk ég þá frábæru hugmynd að nota tæknina. Leikskólinn á nefnilega skjávarpa og því ekki spurning að gera power point sýningu. Ég settist því niður og gerði myndir í tölvunni. Það kom mér á óvart hvað það er gaman að vinna myndir á þennan hátt. En á sama tíma er ég svekkt út í sjálfa mig að hafa ekki gert þetta miklu fyrr og það með börnunum. Hlakka til að leyfa þeim að kynnast þessari hlið á myndmenntinni og virkja sköpunargleðina á þennan hátt.

Grímuball

Grímuböll þvíííík snilld!!
Já ég fór á grímuball í gærkvöldi, þar voru saman komin um hundrað manns í ótrúlega fjölbreyttum og flottum gerfum.
Þetta grímuball er gott dæmi um hugmynd sem verður að veruleika, ég tek ofan fyrir þessum fersku og framkvæmdaglöðu konum sem að þessu stóðu.
Á grímuballi er ekki annað hægt en að vera í sínu besta skapi og skemmta sér. Öll samskipti eru frálsleg og afslöppuð, auðvelt að kynnast fólki. Fólk tekur þátt í leikjum, ég fékk að vera einn af húnunum þremur, slatta af kaloríum eytt í það!!
Já sem sagt jákvæð og skemmtileg leið til að skemmta sér og kynnast fólki. En á sama tíma velti ég því fyrir mér af hverju þurfum við grímubúninga til þess að geta átt afslöppuð samskipti við fólk og leifum okkur að kynnast, eða bara setjast niður og spjalla?
Hvað sem öllum vangaveltum um samskipti líður þá veit ég það að ég er strax farin að spá í hvað ég á að vera að ári.

Hlutverkaleikur lífsins

Hver er meðal fjöldi þeirra hlutverka sem ég gegni á einni meðalviku?
Símaskráin segir að ég sé leikskólakennari, svo er ég líka dóttir, barnabarn, systir og mákona, vinkona, frænka, barþjónn, kórfélagi, sundfélagi, ökumaður og uppáhaldið mitt síðastliðna 34 mánuðina FÖÐURSYSTIR:)

Þetta er nú slatti á einni viku og spurning hvort ég gleymi ekki einhverju.
Draga þessi ólíku og mjög svo mismunandi hlutverk fram mismunandi karakter í mér, eða er ég alltaf sama Hannan? Er það hægt? Leikskólakennarinn, sundfélaginn, barnabarnið og vinkonan er þetta allt eitt og sama Hannan? Er það eðlilegt að hlutverkin dragi fram mismunandi karakter, eða er það einmitt óeðlilegt?

Hver er þessi Hanna Berglind sem þið þekkið?
Hvernær er ég BARA Hanna Berglind? Er hægt að vera eitthvað BARA?

Mismunandi karakter eða ekki, þá er það samt oft á tíðum gott að geta flakkað á milli hlutverka og hvíla sig á einu hlutverkinu með því að fara yfir í eitthvað af hinum hlutverkunum.
Byrja daginn á því að vera leikskólakennari, verða svo föðursystir og enda svo daginn á því að vera kórfélagi - frábær blanda á einum degi!!

Hljómar þetta kannski eins og dagbók geðklofa??!!!

rás eitt

Lasin, hvað gerir maður þegar maður þarf að vera heilan dag heima vegna þess að líkaminn hefur tekið ástfóstri við postulínið ojjjj:(

jú ég gæti tekið til í geymslunni sem er búið að vera á dagskrá of lengi
eins væri hægt að klára að mála dyrakarmana ... hmmmm
skipuleggja herbergið og hengja upp myndir, jú það er vissulega kominn tími á það
liggja á Netinu,
horfa á góða mynd
hringja í vini
þvo gluggana
fara yfir "alltí drasli" kassana sem bíða mín niður í geymslu
... hlust á rás eitt

já hlusta á rás eitt, nú af öllum tímum er tækifærið. Mér þroskaðra fólk eins og t.d. foreldrar mínir, eru alltaf að benda mér á áhugaverða þætti á rás eitt. Rás eitt er nefnilega útvarpsstöð sem maður getur ekki haft svona í bakgrunninum eins og poppstöðvarnar bylgjuna og effemm, maður þarf nefnilega að hlusta. Og viti menn, þegar maður hefur tíma til þess að hlusta þá opnast manni nýjir heimar. Á rás eitt er skemmtilegur fróðleikur um menn og málefni, öðruvísi tónlist og einhvernvegin umfram allt rólegheit. Já á rás eitt er enginn æsingur, ekkert stress, engin læti.

Því skora ég á ykkur vinkonur mínar að stilla á rás eitt, heima í stofu, í bílnum eða netinu. En til þess að það virki þá þýðir ekkert að vera í erilsamri vinnu, hafa sjónvarpið á og/eða alla fjölskylduna á harðahlaupum í kringum sig.

Rás eitt á maður bara einn með sjálfum sér - rás eitt er dekur!!!!

Látið boðskapinn berast

Þakka ykkur fyrir að kíkja hingað inn, að sjálfsögðu eru allir velkomnir!!

Góð helgi á enda, helgi deilt með fjölskyldu og góðum vinum.
Litli bróðir renndi norður alltaf gott að hitta hann. Hinn litli bróðirninn, kona og synir komin heim úr viku haustfríi í sumarbústað á suðurlandi. Það er notaleg tilfinning að sakna og upplifa gleðina þegar maður hittir á ný. Maður saknar vegna þess að maður elskar.
Það eru yndisleg forréttindi að eiga fjölskyldu, fjölskyldu sem maður nýtur að vera með, fjölskyldu sem nýtur þess að sitja saman við eldhúsborðið og vera saman, ræða saman um allt milli himins og jarðar.
Það er einfaldleikinn, litlu hlutirnir og hversdagslegu stundirnar sem skipta mestu máli, það eru þessar stundir sem gera fjölskyldu að fjölskyldu.

Vinkonur á laugardegi

Vinkonur eru svo yndisleg fyrirbæri, já vinkonur segi ég, ætti auðvita að segja vinir. En er þetta svona einfalt, hvenær á maður vin? Er vinur bara vinur ef hann er af sama kyni? Hvað gerir vin að vini?

Vinur er einhver sem hefur áhuga á lífi manns, fylgist með sorgum manns og gleði, hann bæði hlær og grætur með manni.
Vinur fylgist með því helsta í lífi manns, samgleðst, styður við bakið á manni og hvetur mann áfram.
Vinur er líka sá sem maður talar við um lífsnauðsynlegan óþarfa og ómerkilega hluti sem getur verið svo stórkostlega gaman að velta fyrir sér.
Vinur er líka sá sem getur þagað með manni, stundum er það bara alveg nauðsynlegt.
Vinur er nauðsyn!!!

Vinur af gagnstæu kyni ætti að vera skildueign, því eins og við vitum öll þá sjáum við kvk vs kk oft hlutina á svo gjörólíkan hátt, sem ég hef fulla trú á að sé okkur til góðs, já og bara nauðsyn. Ólík sjónarhorn eiga að vera til þess að víkka sjóndeildarhringinn, ekki bara að sá hlutina sem kvk eða kk, heldur í víðara samhengi.

En svo náttúrulega þurfum við konur bara okkar tíma inn í milli til þess að tala um konumál sem ekki er ætlast til að karlmenn skilji, eða eigi að hafa skoðun á!!

Sendibréf sveitastúlku

Ástæða þess að ég hef ákveðið að setjast niður og fara að blogga er sú að tvær af mínum yndislegu vinkonum hafa yfirgefið kalda klakann og sest að út í hinum stóra heimi. Þetta þýðir það að nú get ég ekki malað í þeim innihaldslausar nauðsynjar um daginn og veginn eins og vinkonum ber. Afar okkar og ömmur hefðu sest niður og sent vinum sínum vönduð sendibréf, en litla lata sveitastelpan finnst það alltof langsótt og tímafrekt.
Þema og yfirbragð þessa pisla minna eru gömlu góðu sendibréfin og þau eru first og fremst ætluð ykkur mínar kæru vinkonur Brynja og Gharpa.
Vona að fjarlægðin á milli okkar minnki pínulítið í gegnum þessi sendibréf.